Pardus 2009 öncesinde konsola girip biraz boğuşmanız gerekirdi Pardusunuza kavuşmak için. Benim gibi konsol ile pek haşır neşir olmayı sevmeyen kullanıcılar bazen Pardusu yeniden kuruverirlerdi. (ne de olsa tek CD üzerinden 30 dakika)

Fakat Pardus 2009′da durum böyle değil. Windows’u yeniden kurma çn hazırlığında, dur şu GRUB nasıl kurtalıyordu diye PARDUS WİKİ’sine gözattım. Pardus 2009 sonrasında artık GRUB’u kurtarmak çocuk oyuncağı olmuş. Nasıl mı? aynen şöyle…

Pardus 2009 CD’si ile birlikte gelen kurtarma sistemi sayesinde Grub önyükleme yazılımı kolayca yeniden yüklenebilir. Bunun için;

* Pardus 2009 CD’sini takıp bilgisayarı yeniden başlatın.
* Karşınıza gelen ilk ekranda klavyedeki yön tuşlarını kullanarak “Kurtarma sistemi” seçeneğini seçip devam edin.
* Biraz bekledikten sonra karşınıza gelecek olan kurtarma ekranındaki “Grubu tekrar kur (açılış problemleri)” seçeneğini işaretleyip İleri tuşuna basın. Grubu açılış diskinin başına kurun.

Geçenlerde bir dostumdan mail geldi. Gerçi arkadaşın niyeti rakıdan dem vurup gurbetlik damarıma basmaktı ama olsun, Aydın Boysan‘ın öyle güzel bir yazısını yollamış ki, yazının sadece bende kalmasına kıyamadım. Bilindiği gibi Aydın Boysan Rakı Masasının Erbabı olarak anılır. Hoşsohbeti ve ilerlemiş yaşına rağmen keskin zekası ile insanı büyüler. 87 yaşında olan Aydın Boysan, 70 yıldır rakı içtiğini ama 60 yılıdır evli olduğunu ve demekki evlenmeye ikna olması için 10 yıl içmesi gerektiğini belirtir. Hatta kendisinin “Rakı nikâhlı karımdır ötekiler ise kaçamak” demişliği bile vardır. Lafı uzatmanın bir anlamı yok sanırım.

‘Rakıyı güneş battıktan sonra, yavaş yavaş ve muhabbet eşliğinde içmeli. Rakıdan küçük küçük yudumlar alınır. Bülent Ersoy öyle içiyor diye bir dikişte bir duble rakıyı içmek makbul değildir. Buz gibi şişeden bardağa çevire çevire dökülür ve o nefis kokunun daha fazla yayılması sağlanır. Bardağa konulan rakının yarısı kadar su konması makbuldür. İlk yudumu aldıktan sonra ağızda bekletip, dişlerin arasından derin bir nefes alınır ki akciğerler de nasibini alsın.

Masada yaşça en büyük kişi rakı kadehini tokuşturmak için kaldırmadan rakı kadehleri masadan kalkmaz. Rakı sofrasında planlı, programlı ciddi işler konuşulmaz. Geyik muhabbeti yapılır, memleket kurtarılır, anılar tazelenir, dedikodu yapılır. Sigara küllüğüne zeytin çekirdeği, sıkılmış limon kabuğu konmaz. İçilen kahve fincanında, tabağında sigara söndürülmez. Rakı kadehine önce rakı, sonra su, daha sonra da (konmasa daha iyi olur ama) buz konur. Bu sırayı bozarsanız, anason kadehin üzerine çıkar, rakının hem tadı hem keyfi kaçar… Rakıya buz koymak neden yanlıştır; Buz rakının içindeki suyla alkolü aynı oranda etkilemediği için daha seyrek olan alkol üste çıkar. İdeal karışım bozulmuş olur. En uygunu rakıya soğuk su koymaktır.

İçmeye başlamadan önce aperatif bir şeyler yenmelidir. Favori zeytinyağlılardır. Zeytinyağı, mide dolmaya başladıkça üste çıkarak, alkolün genzinize doğru gelmesini engeller. Rakı sofrasında kadeh yalnızca bir defa tokuşturulur. Hadi bakalım hoş geldiniz vs. falan diye.

Bundan sonra kadeh tokuşturulmaz sadece kaldırılır. Masaya yeni birisi eklendiğinde ise tekrar kadeh tokuşturulabilir. Rakı şalgam suyuyla içilmez! Mezesiz de rakı içilmez. Ben akşamcıyım, öyle bir kadehlik keyfim var diyorsanız gidin bira filan için. Şişe numarasının önemi yoktur. Zira ilk damıtılan rakı, 01 numaraya denk gelmez.

Rakı masasına avuç içiyle ya da yumrukla vurulmaz. Bağıra çağıra, böğüre öğüre konuşulmaz… Sakin olmak, efendi takılmak gerekir…

Önce kendine gel, sonra meyhaneye,
Kalender ol da gir kalenderhaneye,
Bu yol kendini yenmişlerin yoludur,
Çiğsen başka bir yere git eğlenmeye…

Rakı bardağı boş beklemez… Evet, masadan kalkarken bile dibinde biraz bırakılır. Usul, adap bilen en genç kişinin saki (*farsça; kadeh sunan) olması adettendir, büyüklere (ki büyüklük kavramı orada anlam bulur) sakilik yaptırılmaz… Ev sahibi olsa bile.

Şişede kalan son rakı damlasına kadar eşit paylaştırılır, daha da içmek isteniyorsa bu paylaştırma ritüeline girilmeden yenisi sipariş edilir.

Rakı sizi ne zaman sarhoş edeceğini zamanında söyleyen bir içkidir, bunu fark ettiğiniz zaman yanınızdakilere söylemeli, ya da izin isteyip kalkıp gitmelisiniz, ama eğer sizin kalkmanız masayı dağıtacaksa ölseniz bile orayı terk etmeyin. Çünkü rakı masasından tuvalete gitmek için bile zar zor kalkılır, hoş karşılanmaz…

Rakı masasında bira, şarap gibi başka alkollü içecekler (masada kibar hanımefendiler olsa dahi) olmaz. Her nevi ızgara balık (lüfer, çupra, levrek, istrongilos) uğurlu yemeği, hususi nihavent ve rast makamından sanat musikisi eserleri uğurlu nağmesi, akordeon, keman ve ud uğurlu çalgısı olan rakının, uğurlu cl’si 70′dir. Rakı yalnız başına içilen bir içki değil, meze ile birlikte yavaş (sindire sindire) içilen bir içkidir. Mide ve beyne belirli bir etki yaptıktan sonra insan keyiflenir ve güzel sohbetlere yönelir. Yani hem anlatır hem dinler… Böylece rakı sofrası en az iki kişinin katıldığı toplu bir eylem, karşılıklı konuşmalara dayandığı için demokratik bir forum, evrensel ve kişisel sorunların ortaya getirildiği, fikir alıp verilen, insanın kendisi ile yüksek sesle düşünerek hesaplaştığı bir tür psikolojik grup terapisi olmaktadır.

Unutulmamalıdır ki, rakı sofrası saygın bir cemiyettir… Buraya katılan hem bu meclise kabul edildiği için saygı gören bir kişiliğe sahip demektir, hem de diğerlerine karşı aynı saygıyı göstermek zorundadır. Herhangi bir marka rakı içilirken başka bir markayı övmemek önemlidir, aksi yapıldığında, o an yudumlanan nimete hakarette bulunulmaktadır, yanlıştır.

En büyük mezesi muhabbettir. Muhabbet konusu ‘Bi’kız vardı, 5 yıl sevdim, yüzüme bile bakmadı’ gibi duygusal ağırlıklı olabileceği gibi, ‘Bu güneş niye hep doğudan doğuyor, batıdan batıyor?’ gibi yarı-felsefi konular da olabilir.

Tam yağlı koyun peynirinin üzerine kırmızı toz biberle renklendirilmiş sarımsaklı zeytinyağı süslemesi… Turşu gibi ekşi mezelerde yine rakının kendine has tatlı nefasetini (nefis, güzel…) dengeler, damarlarınızı büzer, anasonla dost olur…

Aydın BOYSAN

Genede unutulmaması gereken, Pardus 2009′un ALFA sunumu olduğu ve yolun daha çokbaşında ALFA sürümü olduğunu unutmamak. Dolayısıyla Pardus 2009′u denemek isteyen kullanıcıların önemli datalarını yedeklemeleri gerekmektedir.

Konu hakkında detaylı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz.

Son bir not olarak bilgisayar kullanımında 2 temel unsuru hatırlatmak isterim;
1- Yedek alanın anası ağlamaz.
2- Çalışıyorsa elleme çalışsın.

Şimdi benim aklıma takılan konu ise ben aybı kandırmacayı Türkiye’de yapmaya kalksam tutar mı diye. Sanırım insanlar öncelikle KDE’nin meşhur dişli çark içerisindeki K harfinden neden programları çağırdığımı soracaklardır. Hadi bilemediniz, neden Windows’un “Başlat” tuşunun değiştiğini soracaktır insanlarımız.

Bu sürümün geçen diğer geliştirme sürümlerinden farkı, yeni dosya sistemi olan ext4 desteği ve KDE4 masaüstü yöneticisinin Pardus 2009 ile beraber çalışabilir hale gelmesi oldu.

Yazının devamını ve Onur Küçük ile yapılan röportajı buradan okuyabilirsiniz.

Hadi Pardus içinde rahatım falan filan, Linux sürümlerini de seviyorum o ayrı tamam da, Microsoft’u da bir noktada taktir etmek durumundayım. Şöyle ki adamlar yeni bir Windows yazdıklarında donanımcılara uzun vadede üretecek ve ürettikleri donanımları için “verin donanımlarınızın spesifikasyonlarını ben bunlara yeni windows için sürücüler yazayımü, hem windows hem donanım adam gibi çalışsın” diyor. Bunu Linux’da yapılabilmesinin malesef bir yolu yok. Çünkü açık kaynak yazılımları belli bir programcı kitlesi ile sınırlı değil. Dolayısı ile bu da donanım üreticileri için Linux sürümleri bir anlamda ek bir istihdam gideri demek. Çünkü karşılarında donanımlarına sürücü ve uygulama programcıkları yazacak biri yok. Linux için yazılan driverların (burada linux için driver yazan donanımcılar hariç) büyük bir bölümünün yazarlarının donanımın spesifikasyonuna, elektronik yapısına çok fazla hakim olduklarını düşünmüyorum.

Bütün bunları anlatarak varmak istediğim noktayı soracak olursanız hemen o konuya geleyim efendim. Dediğim gibi fotoğraf merakım yüzünden gerek öekim hatalarının düzeltilmesi, gerek fotoğraf makinasının becerisinin üzerinde işler için, gerekse fotoğraf manipulasyon ve kolj işleri için Photoshop kullanırdım. Haftasonu gece çekimi yaptıktan sonra, fotoğrafın dolgunluk ve renk ayarlamalarını evdeki bilgisayarda hazırlayıp, takip ettiğim ve sürekli birşeyler öğrendiğim websitesine gönderdim. Fotoğrafıma yazılan yorumları kontrol etmek adına işten siteyi ziyaret ettiğimde fotoğrafın hiç de istediğim gibi olmadığını farkettim. Hazır işyerinde windows köleliğim sürerken, kurulu bir Photoshop varken ve de elimde fotoğrafın ham hali bulunurken tekrardan kolları sıvayıp, tekrarfan fotoğraf üzerinde gerekli işlemleri yaptım, gönderdiğim fotoğrafı yeniledim. Eve gittiğimde işyerindeki bilgisayarda gördüğüm fotoğraf ile Pardus’da gördüğüm fotoğraf arasında farklar olduğunu farkettim.

Renk geçişlerinin kusursuza yakın bir erimede geçiş sağlarken Pardus gözle görünür farklar gösteriyordu. Zaten kıl adamsın AMD/ATI seven biri olarak driver problemidir, Pardusta tam stabil değildir diye bir de Ubuntu üzerinden baktım fotoğrafa. Sonuç aynıydı.

Demek istediğim dijital fotoğraf renk konusunda hassas olunması gerekn bir konu. Yani işin ucunda kimyasallar, özel baskı kağıtları, banyolar yok. Siz, makinanız, bilgisayarınız ve ekran kartınızın insafı sözkonusu. Bir fotoğraf üzerinde çalışırken diğer kullanıcıların fotoğrafınızı sizin gördüğünüz gibi görmesini ummaktan başka bir şansınız da yok. Dolayısı ile burada bilgisayarın donanımının, performansının ve stabilitesinin önemi ortaya çıkıyor. Şu anda windows ATI ekran kartları için daha iyi driver yazıyor ve ben hala GIMP kullanmaya alışamadım.

Ve görünen odur ki sırf bu fotoğraf sevdası yüzünden hala bilgisayarımın bir köşesine Windos kurmak durumundayım. Allah cezanı versin Microsoft, Allah cezanı versin Atı, Allah cezanı versin Adobe… Ben size daha ne diyim…

Diyet, perhiz, rejim gibi faaliyetler hedefte Türk delikanlılarının ve genelde de Türk milletinin devamını engellemek için dış mihraklar tarafından gündeme getirilmiş şuurlu bir düzmecedir. Gaye, eskiden bir koyunu, bir oturuşta götüren dev gibi babayiğit atalarımızı ve tarlada doğum yaptıktan sonra bebeğini kundaklayıp, elde orak tarlada çalışmaya devam eden Türk kadınlarını; kalori hesaplayan, hapşırınca yatağa giren, fitness ve aerobik yapan çıtkırıldım tiplere dönüştürmek ve Türkleri Çinliler, Japonlar gibi sıska, zayıf ve sağlıksız bir ırk haline getirmektir.

İcabi halinde 240 kiloluk top mermisini tek başına namluya süren bir babayiğidin, kalori hesaplayan, yoğurtlu kebabi reddeden bir züppe haline getirilmesinden daha büyük bir soykırım olabilir mi?

İç yağının, kuyruk yağlarının, anamızın Vita yağının kolestrol yaptığı palavradır.

Kolestrol, kebapları yedikten sonra

iki şise soda içerek ayarlanabilecek bir gaz durumudur.

Sakın bu oyuna düşmeyin.

Feminizm, kadın hakları, çevre şuuru ve eşitlik adı altında Türk kızlarının akılları çelinerek, yemek yapmayı bilmeyen, bizim istikbalimiz olan yavrularını, abuk subuk yiyeceklerle yetiştirecek, damak zevki gelişmemiş, sunta kılıklı diyet bisküvilerini yiyecek sanan bir hale getirmişlerdir.

Ayrıca kör olası dış mihraklar, bu kızlarımıza kebap, soğan, çiğ köfte vb. Lezzetleri yiyen, bardak bardak şalgam suyu içen yiğitlerimize hanzo-kıro gibi sıfatlar takmayı öğretmişlerdir.

Ayrıca son yıllarda moda gibi gösterilmeye çalışılan Çin mutfağı diye birşey yoktur. Bu sözde mutfak, acaip zerzevat ile acaip mahlukatın, wog adı verilen bir tencerede yarı pişmiş yarı çiğ olarak hazırlanıp insanlara eziyet olsun diye sopalarla yenmesinden ibaret bir hokkabazlıktır. Sakın kanmayın, sakın yemeyin. Helal değildir!

SİZ KEBAP, CİĞER KAVURMA, NOHUTLU DÜRÜM, BEYRAN VE MİS GİBİ FISTIKLI BAKLAVA YEYİN.

Unutmayın su uyur, düşman uyumaz!

Buradan Türk Milletine sesleniyorum; yazdıkları ile beni dumurun engin denizlerine yelken açmama sebebiyet veren bu KARDEŞİMİ kutluyor ve mutlu bir hayat için SAĞLIKSIZ BESLENMEnin vurgulanmasını devletten ve yöneticilerimizden talep ediyorum.

Bu ne baba ya…

Geçen balkona sigara içmek için çıktığımda kapağın altında iki parlak gözün bana baktığını fark ettim. Dikkatli bakıca balkonun yeni sahiplerinin bir anne 5 yeni doğmuş kediden oluşan bir aile olduğunu fark ettim. Anne kediyi daha fazla tedirgin etmeden hemen uzaklaştım. Geçenlerde anne kedi yokken evimin yeni yavru PARDUS’larını görüntüleme fırsatım oldu. Anne kedi ile ahbaplığımızı artırıp yavru kedileri ile mıncıklaşmak için sabırsızlanıyorum.

Hayat bazen insana böyle süprizler hazırlıyor işte. Nasıl bakarım diye düşünüp eve kedi almaktan vazgeçmeme engel değil bir kedinin benim evimi sahiplenin bana beş tane yavru kedi armağan etmesi…

Windows’a anlatıyordum anlamıyordu, VISTA için ne gerekli donanımsal ihtiyaçlar ve finansal kaynaklar bende yok diyordum. Hem WindowsXP neyine yetmiyordu ki, allar pullar çakma VISTA yapabilirdim halbuki ben ona. Ama istemedi.

Bilgisayarın bir köşesinde eski bir kız arkadaş gibi sessiz sedasız yatan PARDUS aklıma geldi. İnternetten ziyaret ettim, aylarca forumlarda sürttüm, okudum, okudum, okudum… PARDUS’un bende kurulu olan 2007 sürümünden sonra hayatın nasılda değiştiğini, aradan geçen zamanda nasıl da sürümler atladğını gördüm. Benim PARDUS’a burun kıvırmamın asıl sebebi olan donanım desteğinin nasıl genişleyip AMD ve ATI için destekler verdiğini görüp heyecanlandım. Yeni sürümünü indirip bilgisayarıma kurdum, belki Windows’a gözdağı veririm onu her an başkası ile aldata bileceğimi bilmesi belki onu yola getirir diye. Ama olmadı.

PARDUS ile yaşadığımız metres hayatından hiç de rahatsız değildi Windows. Hatta senin paran benim kuaför masrafıma bile yetmez demişliği vardır bu dönemde. zaman içinde PARDUS ile geçirdiğimiz zaman daha da çoğaldı. Fakat PARDUS’da kaprisliydi bir kadın gibi, istenileni yapmakta bazen sorunlar çıkarıyordur. Elbette bunda benim PARDUS’un yanında kendimi sudan çıkmış balık gibi hissetmemin payı büyüktür. Bilemiyorum…

Sonunda Windows sağdan soldan toparladığı Virüsler ile üzerime gelip, ya ben ya o, bir bilgisayara iki işletim sistemi olmaz, yap seçimini demesi ile ben restimi çektim; ver mektuplarımı, çocukları da yırt at… Pardus’umun kenarı sen kimsin bana tavır yapacaksın. Son kalan eşyalarımı da yedekledikten sonra Windowsa son FORMAT darbesini indirdim.

YAŞASIN! Artık ben bir PARDUS kullanıcısıydım. yada ben öyle zannediyordum… Hayat hiç de öyle kolay olmayacak gibi duruyor. Burada anlatılacaklar koyu bir Windows kullanıcısının PARDUS ile çıktığı yeni yolda düşüp kalkmalarını anlacak, yol uzun ve çetin olsa da, düşmeye ve yeniden ayağa kalkmaya hevesli bir kullanıcı için bu engel olmaz…